Η ρελφεξολογία ήρθε και με βρήκε, ενώ εγώ ήμουν κλεισμένη σε ένα ασανσέρ στο Λονδίνο. Έσφιγγα στο χέρι τον με πολύ κόπο αποκτημένο Μεταπτυχιακό τίτλο στα Οικονομικά και την Επιχειρηματικότητα. Καθώς ήμουν αναγκασμένη να κοιτάω καταπρόσωπο τη συνεπιβάτισσά μου στο κουβούκλιο, κάπως έπρεπε να κρύψω την αμηχανία μου. Ευτυχώς, η κολλητή μου δίπλα μου κρατούσε μια στάκα με βιβλία. Έπιασα το πάνω πάνω ασυναίσθητα, και το άνοιξα. Το βλέμμα μου έπεσε σε μια μπλε πατούσα. Αυτό ήταν. Έρωτας με την πρώτη ματιά.
Αγόρασα το βιβλίο και το έφερα μαζί μου πίσω στην Ελλάδα. Δεν ήταν εύκολη περίοδος για εμένα. Βλέποντας τη μητέρα μου νοσηλευόμενη στο αιματολογική κλινική για μήνες και χρόνια, να παλεύει με τις τρομακτικές παρενέργειες των χημειοθεραπειών είχα απελπιστεί. Έψαχνα κάτι για να την ανακουφίσω, αλλά οι περιορισμοί ήταν τόσοι πολλοί που κατέληγα στο τέλος να της χαϊδεύω απλά το χέρι.
Αυτό το βιβλίο ωστόσο μου πρόσφερε από το πουθενά μια καλή επιλογή για το πώς να τη βοηθήσω. Ρεφλεξολογία! Τεχνικές πίεσης στο πέλμα. Ευτυχώς τα πέλματα της μητέρας μου ήταν σε κατάσταση που μπορούσαν να ακουμπηθούν. Κι έτσι άρχισα κάθε απόγευμα, να της κάνω συνεδρίες ακολουθώντας βήμα-βήμα το περιεχόμενο του βιβλιου Ρεφλεξολογίας (μέθοδος Laura Norman), που ήταν μόνιμα ανοιγμένο δίπλα μου. Δεν είχα πολλές προσδοκίες ότι αυτά που έλεγε ότι το βιβλίο ήταν αλήθεια. Σκεφτόμουν ότι μπορεί και να ήταν όλα ένα placebo. Κι όμως, παρατήρησα ότι τα πρωτόκολλα που αντέγραφα, σταδιακά λειτουργούσαν. Παρόλο που το σύστημά της ήταν πολύ επιβαρημένο, η μητέρα μου καταλάβαινε διαφορά: Δυσκοιλιότητα, πονοκέφαλοι, κούραση και πολλά άλλα υποχωρούσαν.
Κάποια στιγμή ωστόσο, μέσα στο βιβλίο είδα κάτι που με πανικόβαλλε. Οι καρκινοπαθείς, έγραφε, πρέπει να κουράρονται μόνο από επαγγελματία ρεφλεξολόγο. Έτσι άρχισα να ψάχνω στη Θεσσαλονίκη σχολή, να πάω να το σπουδάσω. Πόσο πια θα έπαιρνε για να μάθεις να κάνεις πιέσεις σε μια τόση μικρή επιφάνεια όσο των πελμάτων; Ένα σαββατοκύριακο; Μια εβδομάδα; Έναν μήνα; Αυτή την απορία είχα εκφράσει στον διευθυντή σχολής που είχα απευθυνθεί τότε. Ο οποίος προς τιμήν του με κοίταξε, και μου είπε ξερά ότι η σχολή Ρεφλεξολογίας έχει δύο χρόνια διάρκεια. Στο διάστημα αυτό θα μαθαίναμε για τις τεχνικές ρεφλεξολογίας θα κάναμε κάτι άπειρες ώρες πρακτικής, εργασίες και πτυχιακή. Ταυτόχρονα θα έπρεπε να μάθουμε καλή ανατομία, παθολογία, φυσιολογία, αποτοξινώσεις διατροφές, συμβουλευτική και ένα σωρό άλλα μαθήματα που πλαισίωναν την τέχνη της ρεφλεξολογίας. Και ότι με κάτι λιγότερο, θα ήμουν ημιμαθής.
Απηύδησα. Έφυγα πολύ μουτρωμένη εκείνο το πρωινό από το ραντεβού μου, και επέστρεψα πίσω στο νοσοκομείο. Αποφάσισα να της κάνω μόνη μου ότι μπορώ. Δεν μου πέρασε ποτέ από το μυαλό, απλά να απευθυνθώ σε επαγγελματία ρεφλεξολόγο.
Ήταν η πιο βαθιά συναισθηματική εμπειρία της ζωής μου. Έχοντας παύσει να μιλάει από την ταλαιπωρία, η μητέρα μου απλά τέντωνε τα ελλειποβαρή πόδια της για να της τα φροντίσω. Ήταν τόσο έντονη η εμπειρία αυτή. Να εκφράζεις τα συναισθήματα σου μέσα από το άγγιγμα στο πέλμα. Κάθε βράδυ, συνομιλούσα με την μητέρα μου μέσω της ρεφλεξολογικής συνεδρίας. Και πραγματικά, τα είπα όλα.. Κατάλαβα πως το άγγιγμα μπορεί να γίνει με αγάπη, θυμό, κατανόηση, φροντίδα, δισταγμό. Κατέθετα την ψυχή μου σε εκείνη την ώρα μας. Ήταν η δικιά μας στιγμή μαμάς-κόρης που ξέραμε ότι δεν θα ξανάρχοταν ποτέ. Στο τέλος, η μαμά μου μη μπορώντας να μιλήσει, πολλές φορές απλά με κοίταζε. Τα είχε καταλάβει όλα. Και το σώμα της μου απαντούσε με αγάπη κι ευγνωμοσύνη.
Όταν τελείωνα με την συνεδρία, συνειδητοποιούσα ότι οι ασθενείς των διπλανών κρεβατιών μας κοιτούσαν. Υπήρχε μια τεράστια λαχτάρα στα βλέμματα τους. Να αγγιχθούν, να φροντιστούν. Μου ζητούσαν να πάω και στο δικό τους κρεβάτι. Αλλά ο κανονισμός ήταν ρητός. Ακουμπάμε μόνο τον δικό μας άνθρωπο για να μην μετάφερουμε μικρόβια που μπορεί να αποβούν θανάσιμα για τα εξαντλημένα συστήματά τους. Η ευγενική άρνηση και σύντομη επεξήγηση των κανονισμών μου έσκιζε κι άλλο την καρδιά.
Η μητέρα μου κοιμήθηκε ένα χρόνο μετά την πρώτη μας συνεδρία. Μόλις τέλειωσα τα σαράντα της πήγα και γράφτηκα στην σχολή Ρεφλεξολογίας. Ειχα εθιστεί στην κατάσταση που σε φέρνει η ρεφλεξολογία. Γνώρισα καταπληκτικούς δασκάλους κι έμαθα πολλά πράγματα. Το σημαντικότερο ήταν το πώς να αγγίζεις με την ρεφλεξολογία. Πιάνεις κουβέντα. Μιλάς με τα όργανα, τα συναισθήματα, την ψυχή. Το κάθε τι, σου λέει την ιστορία του. Το σώμα είναι ένα πολύπλοκο ημερολόγιο της ψυχής. Πήγα στη σχολή μαυρισμένη από τη στεναχώρια αλλά γρήγορα ένιωσα τα οφέλη της πάνω μου. Η εκπαίδευση στην τέχνη της Ρεφλεξολογίας φυσικά συνεχίστηκε και αφού αποφοίτησα, και συνεχίζεται ακόμα.
Πολλά χρόνια μετά, συνεχίζω να είμαι ερωτευμένη με την ρεφλεξολογία. Περνάει πολύς κόσμος καθημερινά από τα χέρια μου. Καρκινοπαθείς, παιδιά, ενήλικες, έφηβοι, τρίτης ηλικίας. Όλοι πονεμένοι. Κάθε πέλμα μια διαφορετική ιστορία με μια κοινή ανάγκη, αυτή της φροντίδας. Συνεχίζω να ξαφνιάζομαι ευχάριστα και να μαθαίνω συνεχώς για αυτή την μοναδικά ανεξάντλητα τέχνη. Βλέπω τους ανθρώπους να βρίσκουν πάλι τον βηματισμό στην ζωή τους, και χαίρομαι που ήμουν εκεί να τους υποστηρίζω με την τέχνη μου. Και κάθε φορά πους τους δέχομαι στο γραφείο μου, βεβαιώνομαι ότι βρήκα το κάλεσμα μου.
